مقدّمه بدان كه حجّ كردن از اعظم اركان دين است ، و چون واجب شود تأخير كردن آن گناه عظيم است ، و در حديث به اين مضمون وارد است كه : هر گاه برشخصى حجّ واجب شود و به حجّ نرود با آنكه مانع شرعى نداشته باشد ، پس چون بميرد در وقت مردن مسلمان نخواهد مرد ، بلكه يا جهود خواهد مرد يا ارمنى « 1 » . [ 1 ] و روايات بسيار در كثرت ثواب حجّ از حضرت رسالت پناه صلى الله عليه و آله و سلم و حضرات ائمّهء معصومين - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - وارد شده ، از آن جمله منقول است كه : شخصى به خدمت حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم آمد و گفت : يا رسول‌اللَّه من از خانهء خود به عزم حجّ بيت اللَّه بيرون آمده بودم و چون بدانجا رسيدم وقت حجّ فوت شده بود و من مرد غنى و مالدارم ، پس امر فرما كه مال خود را در وجهى از وجوه صرف نمايم كه ثواب آن مثل ثواب حجّ باشد ، پس حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم روى مبارك خود به آن شخص كرد و فرمود : كه به كوه ابوقبيس نظركن ، اگر آن كوه تمام طلاى سرخ‌شود و آن‌را در راه‌خدا صرف نمايى ثواب آن به‌ثواب حجّ نمىرسد ؛ سپس آن حضرت صلى الله عليه و آله و سلم فرمودند : شخصى كه ارادهء حجّ كند چون به مهيّا ساختن يراق و اسباب راه حجّ اشتغال نمايد ، هرنوبت كه يك چيز از آن اسباب و يراق را كه از زمين بردارد و يا برزمين گذارد حقّ تعالى ده ثواب از براى او مىنويسد ، و ده گناه او را مىبخشد ، و ده درجه جاى او را در بهشت بلندتر مىسازد ، و شترى كه آن شخص براو سوار است هربار كه پاشنه از زمين برمىدارد يا برزمين مىگذارد مثل آن ثوابها خداى تعالى از براى آن شخص مىنويسد « 2 » . [ 2 ]

--> [ 1 ] أ كافى 4 : 268 ، حديث 1 و 5 . وسائل 11 : 29 ، حديث 1 و 3 و 5 . [ 2 ] ب - تهذيب 5 : 19 ، حديث 56 . وسائل 11 : 113 ، حديث 1 . ( 1 ) كافي 4 : 268 ، حديث 1 و 5 . وسائل 11 : 29 ، حديث 1 و 3 و 5 . ( 2 ) تهذيب 5 : 19 ، حديث 56 . وسائل 11 : 113 ، حديث 1 .